حمید بردبار فرزند رحیم در سال ۱۳۴۰ در محله دریمی شهرستان فسا متولإد شد.او پیشه پدر را که باغبانی بود برگزید اما در کنار کار با حقیقت زندگی در شعر و احساس های شاعرانه زندگی کرده است.در شعرهای سراسر احساس او رایحه درد به مشام می رسد.این شاعر نخستین اثر خود را با نام "بچه های پرچین" در سال ۱۳۸۶ به وسیله انتشارات تخت جمشید به چاپ رسانید.

"فلسفه اگر نگوییم همه زندگی اما دست کم جزء نهان زندگی  همه انسانهاست.آنجا که از حقیقت ها و واقعیت ها نکته ها برداشت می شود و در فضای خودآگاه و ناخودآگاه ذهن آدمی برداشت ها رنگ حقیقت به خود می گیرند و فلسفه و جامعه شناسی و روانشناسی همه از ذهن جوشان انسان سر بر می آورند تا از حقیقت هستی پرده بردارند و ما را به شناخت عمیقتر و نزدیکتر برسانند .این شاعر توانمند نیز چنان می نمید که اندیشه های او هدایتگر او بوده اند.بی پرده مخاطب را به چالش وا می دارد چون خوب دانسته است که ارزش زندگی بالاتر از آن است که بیهوده سپری گردد.مطالعه این شعر که خوایم خواند من را به یاد خیام نیشابوری و رباعیات زیبای او انداخت که به عقیده من پرسش های شاعر پرسش هایی خیام گونه است و در نهایت درک همه جانبه از زندگی."

قطعه ای گلچین از احساس :

                                                       بمانیم که چه؟

زندگی رنج و عذاب است بمانیم که چه                           پیش خود روضه و افسانه بخوانیم که چه

ما ندانسته بدین دیر خراب آمده ایم                               به چه کار آمده و باز بدانیم که چه

پای پر آبله ی دل به دل دشت حیات                             خسته و کوفته هر دم بدوانیم که چه

روز را تیره نمودیم به فرمان غروب                              شب غزالان نجومش بچرانیم که چه

صبح امروز به امرار معاشیم و تلاش                          صبح فردا کف خالی بتکانیم که چه

دی که در حسرت و در جوش پرندوش گذشت             حال با خاطره ی دوش بمانیم که چه

روح درمانده به دشتی که نروید جز خار                  اینچنین خاربه دل خوار بمانیم که چه

آرزوها همه چون یوسف ثانی در چاه                  همچو یعقوب از هجران نگرانیم که چه

لاشه ی فاسد دنیا که کسش سیر نشد            همچو کرکس به سرش بال کشانیم که چه

عمر ما همچو خزان بادوزان بر گرزان                        باز در فکر بهاریم و خزانیم که چه

خود که تک خوشه ی جا مانده ز داس اجلیم           اشک در سوگ عزیزان بچکانیم که چه

کاروان رفته و از قافله جا مانده "حمید"                 شب دراز است، بمانیم و برانیم که چه